น่าสนใจเลยนำมาฝาก
....
OPEN ปีที่ ๒ ฉบับ ๑๘ ประมาณปี ๒๕๔๔
Interview : นรเศรษฐ หมัดคง
เรื่อง : เนตรนภิส วงศิริ และกองบรรณาธิการ

ประเด็น : วงดนตรี ต่างๆ ในเมืองไทยปัจจุบัน มีความคิดเห็นอย่างไร พัฒนาขึ้นกว่าเดิม หรือย่ำอยู่กับที่
วงการดนตรีเมืองไทยมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย เพียงแค่เปลี่ยนคนเท่านั้นเอง เปลี่ยนรุ่น เปลี่ยนเด็ก เพราะว่ามันมีรูปแบบที่ตายตัว มี idol ที่เขาสร้างมาให้แล้วในแต่ละรุ่นแล้วก็ก๊อปปี้กันรุ่นแล้วรุ่นเล่าชัดๆ เลยรุ่นจิ๊กโก๋อกหักมี อัสนี วสันต์ รุ่นนี้ก็มี โลโซ รุ่นหน้าก็ต้องมีวงมาก๊อปปี้รูปแบบโลโซอีก มี บอยแบนด์ ก็ต้องมีบอยแบนด์ที่ตามมา มีวงร็อค ก็ต้องมีวงร็อคที่ตามมา ดนตรีมันไม่ได้ไปไหน มีเด็กไทยเคยคิดไหมครับว่าทำให้ดีกว่าวงฟลาย ทำให้ดีกว่า Y NOT 7 หรือทำให้ดีกว่าพี่ป้อม อัสนี เพราะส่วนมากก็ทำสู้พวกนั้นไม่ได้

ดนตรีไทยทุกวันนี้จึงยังคงอยู่ที่เดิมแถมยังถอยหลังด้วยซ้ำ สมมติวงการดนตรีไทยตั้ง level เอาไว้ที่ ๑๐ แต่ที่ผ่านมามันไปได้แค่ ๙ แล้วเด็กที่คิดตามก็คิดได้แค่ ๘ แล้วก็ลดหลั่นกันมาได้แค่ ๖, ๕, ๔, ๓, ๒, ๑, ลงมาเรื่อย เพราะว่าเขารู้มาจากคนที่รู้แค่ ๙ เราไม่มีคนที่รู้ถึง ๑๐, ๑๑, ๑๒, เหมือนมองนอก ไม่ใช่ว่าดูถูกหรือไม่มีความหวัง มันต้องแหก ต้องไม่มีอาร์เอส ไม่มีแกรมมี่ ถึงเมืองนอกมันมี EMI มี MG ก็ตริง ถึงค่ายเดียวกันมันจะมีเพลงเหี้ยๆ ห่วยๆ ร้อยห้าสิบวง ขณะเดียวกันมันก็มีวงดีๆ วงเยี่ยมๆ วงล้ำๆ วงแปลกๆ อีกสองร้อยห้าสิบวง บางคนอาจจะถามผมว่าค่ายจีนี่ไม่ดีเหรอ ดีของผมคือต้องทำงานเองบ้างบางส่วน แต่ที่ทำเองมันก็จะมีโจทย์บอกว่า เฮ้ย กูให้มึงทำเองนะโว้ย แต่ว่ามึงต้องทำขายนะ ไม่ได้ทำฟังเอง คือดนตรีที่ใส่ความเป็นตัวของศิลปินเต็มที่เนี่ย ค่ายหรือนายทุนบ้านเราเขาจะบอกอย่างนั้นทำฟังเอง นี่คือการทำขาย โอเค กูไม่บังคับให้มึงก๊อปหรอก กูไม่บังคับให้ศิลปินวงอื่นมาเล่นในห้องอัดหรอก กูยอมให้มึงเล่นในห้องอัดเองก็ได้ กูเชื่อฝีมือมึง แต่มึงต้องคิดว่ามึงทำขายนะโว้ย นี่ไงบล็อกที่ทุกคนในวงการดนตรีเจออยู่

แน่จริง เดินเข้าไปแล้วก็ sign (เซ็นสัญญา) เลย ไม่ต้องยื่น demo แล้วก็แก้กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีคนไหนกล้าเถียงผมไหมล่ะ คุณกล้าให้เด็กอัดกันเองมั้ย ก็ไม่กล้า คุณก็ไปให้มือปืนรับจ้างที่ใช้กันมานมนานเป็นสิบปีมาอัดให้เด็กเล่นบนเวที ถามว่าเด็กเขียนเพลงมาเอง คิดไลน์ดนตรีมาเอง เสร็จแล้วก็ให้ไอ้บ้าที่ไหนรู้ไม่มาอัดไลน์ดนตรีที่เด็กมันเขียนมา อารมณ์ จิตวิญญาณ ความรู้สึกของเด็กที่ทำมาล่ะ ศิลปินที่จ้างกันมา เล่นได้ถึงอารมณ์ที่เด็กเขียนมารึเปล่า โอเค ค่ายเล็กๆก็อาจจะมีบ้างอย่างค่าย มอร์ มิวสิค แต่เขากล้าที่ไม่พูดถึงเรื่องราวความรักน้ำเน่าไหมล่ะ BLACK HEAD ผมชื่นชมฝีมือ ผมชอบ แต่ BLACK HEAD กล้าแหกเนื้อหาเดิมๆ มั้ย ทำไม SILLY FOOL ถึงได้กลับมาเขียนถึงเพลงรัก ทั้งที่รู้ว่าฝีมือของ SILLY FOOL ระดับไหน หนีพ้นไหมครับ ซึ่งผมก็ไม่เกลียดเพลงรัก ศิลปินที่เมืองนอกก็เขียนถึงเพลงรัก แต่ไม่ใช่ประเภทที่เป็นรักซ้ำซาก ฉันรักเธอ เธอรักฉัน ต้องยอมรับความจริงด้วย ฝีมือเขาใช้ได้ แต่ผมคิดว่า SILLY FOOL ขายได้แสนตลับ มีเด็กไทยสักหมื่นคนไหมที่คิดถึงเรื่องดนตรี เด็กติดใจอยู่กับคำเพียงไม่กี่คำเท่านั้น ร้องได้ว่ะ ชอบว่ะ แล้วเด็กที่ชอบที่อยากดังก็อยากจะทำเหมือน SILLY FOOL กูจะทำอย่างไรให้ดนตรีมันล้ำๆ ใช่ๆ หนักๆ แต่เขียนเนื้อหาเพลงรักให้ผสมผสานกับดนตรีอย่างนี้ได้ เด็กคิดอย่างนี้ครับ เด็กไม่คิดอย่างอื่น

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าพอเขียนเกี่ยวกับเรื่องบ้านเมืองเรื่องเศรษฐกิจ ใครสอนมันก็ไม่รู้ว่าเป็นดนตรีเพื่อชีวิต ผมอยากจะถามทุกคนเลยว่าใครสอนวะ เพลงที่มีเนื้อหานอกเหนือไปจากเรื่องของความรักเป็นเพลงเพื่อชีวิต มันไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกันเลย แล้วที่เรียกว่าเพื่อชีวิตล่ะ จริงๆ แล้วมีอยู่เท่าไหร่ แล้ววงดนตรีพ็อพที่เต้นกันจะตายห่าอยู่บนเวทีล่ะ ไม่ได้ทำเพื่อชีวิตหรอกเหรอ วงร็อค วงอิเล็คโทรนิก วงแดนซ์ต่างๆ เองเขาก็ไม่ได้พูดถึงความรัก เขาด่าสังคม ด่าทุกสิ่งทุกอย่าง ถามว่าเรื่องเหล่านี้เมืองไทยทำได้มั้ย ด่าได้มั้ย ได้ น้าแอ๊ด คาราบาวยังด่าได้เลย และไม่ใช่ว่าเพลงร็อคเท่านั้นที่ด่าได้ เพลงพ็อพเองก็ด่าได้ แต่ต้องด่าให้เป็น อย่างที่ผมบอก level มันมีแค่ ๙ ก็อยู่แค่ ๙ นั่นแหละ มันไปได้ไม่เกิน ๙ หรอก ที่บอกว่าโกอินเตอร์น่ะ โกหกทั้งเพ และที่ได้ทำเองก็ต้องอยู่เป็นสิบปี ถึงได้ทำเอง แต่ถึงทำเองมันก็ยังโดนระบบกลืนอยู่ดี มันไม่พ้นไปจากที่ทำๆ เองหรอก แต่ผมก็ไม่รู้นะ มันอาจจะมีอะไรใหม่ๆ ก็ได้ผมรออยู่ ถ้ากล้าจริงๆ ผมพร้อมเสมอที่จะเขียนถึงเพลงไทย แต่ว่าเมื่อไหร่มันจะมีเพลงไทยให้เขียนถึงเท่านั้นเอง เพราะทุกวันนี้ที่ต้องไปยกยอปอปั้นฝรั่งผมก็เบื่อเหลือเกิน แต่เราต้องยอมรับว่ามันต่างกันมาก อย่างศิลปินเมืองนอกเนื้อหาของแต่ละเพลงสามารถอธิบายได้เป็นเรื่องราว ว่าทำไมต้องใส่คำนี้ แล้วเมืองไทยล่ะ อธิบายได้มั้ย ทุกวันนี้ผมไม่ได้ไร้ความหวังนะ ยังสู้

ผมว่าเราควรจะพูดกันตรงๆ ก๊อปปี้ก็บอกก๊อปปี้ พอมาเจอเทปผีก๊อปปี้อีกทีก็ฮึดฮัด ผมไม่ได้ส่งเสริมเทปผี เกลียดเหมือนกัน แต่ว่าในระดับหนึ่งนี่คือการชดใช้กรรม คุณทำแทบตาย คุณเหนื่อยแทบตาย แต่ทำมันไม่กี่นาที เหมือนกัน ศิลปินที่เมืองนอกเขาคิดกันแทบตายแล้วคุณก็บิด วางโน้ตสลับสองสามโน้ตกลายมาเป็นเพลงของคุณ มันก็พอๆ กัน กับคนที่เขาเอาซีดีของคุณไปวางบนเครื่องก๊อปปี้ซีดีแล้วก็ปริ้นปกมาวางขาย มันไม่ต่างกันเลย แต่คุณไม่มองตรงนี้ คุณไปมองว่าคนพวกนี้มันเอาเปรียบคุณ แต่เวลาที่โปรดิวเซอร์คุณเอาเปรียบชาวบ้าน คุณกลับไม่คิด ถามว่าเวลาที่วางคอนเซ็ปต์เพลงแต่ละเพลงวางอะไรก่อน คุณยอมรับความจริงมั้ยว่า ผลิตสินค้าออกมาแต่ละตัว กลุ่มเป้าหมายเป็นใคร look หรือ image เป็นแบบไหน เมื่อกลุ่มตลาดเป็นอย่างนี้ โปรดิวเซอร์ก็ทำแบบนี้ วิธีร้องต้องเป็นอย่างนี้ เพื่อจะไปขอสปอนเซอร์ มีใครไหมจะเถียงว่าสิ่งที่ผมพูดไม่จริง

เวลาออกคอนเสิร์ตแล้วพูดปากพะงาบๆ น่ะ ไม่ใช่คน แต่มันคือสินค้า และที่ผมพูดอย่างนี้ไม่ใช่ว่าผมเกลียดคุณ ไม่ใช่ แต่ในฐานะที่ผมเป็นคนไทยคนหนึ่งและหน้าที่ผมคือนักวิจารณ์ เพราะฉะนั้นจงแยกให้ออก เพื่อนคือเพื่อน บางคนก็เป็นผู้ใหญ่ที่ผมเคารพด้วย ความจริงก็ต้องยอมรับว่าคือความจริง งานคืองาน คุณทำงานคุณก็ต้องกล้าให้คนวิจารณ์ ไม่อย่างนั้นอย่ามาบอกว่าคุณเป็นศิลปิน แต่จงบอกว่านี่คือพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ภายใต้อัลบั้มชุดใหม่ ถ้าเป็นอย่างนี้จะไม่มีนักวิจารณ์คนไหนไปแตะคุณเลย

ขอบคุณที่เอามาให้อ่านนะคับ ขอบคุณมากๆๆๆ :-D