... ล้าน คำ คำเดียว ....
การเดินทางสอนให้ฉันไดเรียนรู้ว่า...บนเวทีชีวิต
คนอื่นอาจมีเหตุผลล้านคำ เพื่อเดินทางจาก "ไป"
แต่.....
เรามีเหตุผลเพียงคำเดียวที่ต้อง "อยู่"
คือเราต้อง รัก ตัวเอง


แพ้ชนะ ทุกข์หรือสุข มันเป็นเช่นไร
คนหนึ่งคนกว่าจะเข้าใจ
ต้องรู้ต้องโดนด้วยตัวเอง
ไม่มีใครสอนให้มองเห็น
ต้องล้มเอง รับเอง แพ้เอง รู้เอง
ถึงจะค่อยๆเข้าใจ

ถ้าหากไม่ปล่อยให้เรียนรู้ ในวันนี้
แล้วจะมีวันที่เข้าใจไหม
ปล่อยมันให้ล้มบ้างก็ได้ ปล่อยมันให้แพ้บ้างก็ได้
ก็แค่หกล้มแล้วลุกขึ้นยืนใหม่ แพ้ก็แค่ต้องเข้าใจ
ล้มบ้างก็ได้ และเธอจะแพ้บ้างก็ได้
ชนะนั้นคงไม่ยิ่งใหญ่ ถ้าคำว่าแพ้..นั้นยังไม่เข้าใจ

ผิดหวัง หรือสำเร็จ อยู่ที่ข้างใน
คนหนึ่งคนกว่าจะเข้าใจ
ต้องรู้ต้องโดนด้วยตัวเอง
ไม่มีทางลัดให้เดินเล่น
ต้องล้มเอง รับเอง ลุกเอง รู้เอง
ถึงจะค่อยๆเข้าใจ

รู้สึกลองฟังดูสิ จะผิดหวังหรือจะแพ้ก็ตามแต่
ขอเพียงแค่ลองฟังดูสิ อย่าเพิ่งหนีสิ อย่าเพิ่งท้อสิ
อย่าเพิ่งลองฟังทำใจอะไรง่ายๆอย่างนั้นสิ
คนทุกคนเคยผิดหวัง คนทุกคนมีปัญหา
แต่ไม่ใช่แค่หลบหน้า รู้สึกขึ้นมาไปอย่างนั้นเอง
มันก็แย่สิ หากสมองไม่มีแรงก็ใช้หัวใจไปแทนได้นิ

...ชนะนั้นคงไม่ยิ่งใหญ่ ถ้าคำว่าแพ้..นั้นยังไม่เข้าใจ.

... โอกาสที่แตกต่าง ....
การเดินทางสอนให้ฉันได้รู้ว่า.. บนเวทีชีวิต
คนที่มีความหวัง มักเห็นทุกสิ่งเป็นโอกาส
คนที่หมดหวัง มักเห็นทุกอย่างไม่เป็นโอกาส
โอกาสมันอยู่แค่ปลายตา อยู่เคียงข้างตัว อยู่ใกล้มือ
อาจต่างกันที่ "เห็น" หรือ "ไม่เห็น"
ลองหันมองรอบ ๆ ตัว
ลองสบตาโอกาส ลองเดินเคียงข้างโอกาส
ลองคว้าให้อยู่ในมือเรา